+ Odgovori
Rezultati 1 do 1 od 1






  1. #1
    Filmski sektor Tikilimikili avatar
    Datum registracije
    24.12.2012
    Postovi
    1.916
    Sviđanja / Nesviđanja
    Zahvali
    5.319
    Pohvaljen 2.612 puta u 1.027 postova
    Moć reputacije
    206

    Jakov Ignjatovic / Jakov Ignjatović

    ► Jakov Ignjatovic / Jakov Ignjatović ◄
    (1822.– 1889.)




    › Dela ‹


    • Đurađ Branković, Sremski Karlovci 1859;
    • Milan Narandžić, I—II, Novi Sad 1860—63, (II izd. Beograd 1900);
    • Čudan svet, Novi Sad 1869;
    • Dela Jakova Ignjatovića, I, Novi Sad 1874, i II Temišvar 1878;
    • Uveo listak, Novi Sad 1878;
    • Adam i berberin prvi ljudi, Novi Sad 1881;
    • Stari i novi majstori, Novi Sad 1883;
    • Patnica, I—III, Novi Sad 1888, (II izd. Beograd 1936);
    • Večiti mladoženja, Beograd 1910;
    • Vasa Rešpekt, Beograd 1913;
    • Dela, I—II, Beograd 1932—35);
    • Odabrana dela, I—VIII, Novi Sad 1948—53);
    • Odabrana dela, I—II, Novi Sad i Beograd 1959 i 1969;
    • Memoari, Beograd 1966:
    • Odabrana dela, I—XIV, Novi Sad 1985.



    › Biografija ‹

    Jakov Ignjatović (Sentandreja, 26. novembar(jk))/8. decembar(gk) 1822 — Novi Sad, 23. jun(jk))/5. jul(gk) 1889) je bio poznati srpski romanopisac i prozni pisac iz 19. veka.

    Ignjatović se rodio u Sentandreji. Osnovnu školu je učio u mestu rođenja, a gimnaziju u Vacu, Ostrogonu i Pešti. Prava je slušao u Pešti, ali je zbog sukoba sa profesorima napustio univerzitet i dobrovoljno otišao u husare. Kasnije je završio prava u Kečkemetu, kao husar. Kratko vreme je bio advokat, i čim je izbila Mađarska revolucija (1848), uzeo je učešće na strani Mađara protiv Beča, zbog čega je, posle mađarske kapitulacije, morao prebeći u Beograd. U Beogradu je živeo kao novinar do 1850, a zatim je putovao po svetu. Pojavljuje se posle tri godine i otada vidno učestvuje u javnom životu vojvođanskih Srba. Bio je urednik Letopisa Matice srpske u periodu 1854—1856, zatim „narodni sekretar“ u Karlovcima i veliki beležnik u Novom Sadu. U periodu od 1863. do 1879. živeo je u Dalju, gde je radio kao advokat i službenik patrijaršijskog imanja mitropolije Gornjokarlovačke. Svoju privatnu biblioteku zaveštao je Srpskoj čitaonici u Dalju.

    Kad je narodna stranka Svetozara Miletića povela zajedničku političku borbu sa Mađarima protiv Beča, Ignjatović je aktivno učestvovao u toj borbi i dva puta je biran za poslanika. Kad je narodna stranka napustila Mađare, Ignjatović, suprotno ogromnoj većini Srba u Vojvodini, ostaje dosledan prijatelj Mađara i pobornik srpsko-mađarskog sporazuma. Zbog toga je napadan kao mađaron i bio prinuđen da živi odvojeno od srpskog društva, sve do smrti. To je rđavo uticalo na njegov glas kao književnika. Izabran je za dopisnog člana Srpske kraljevske akademije 23. januara 1888. Umro je u Novom Sadu 1889. godine.

    Ignjatović je svoju književnu delatnost razvio kad je došao za urednika „Letopisa“, On je napisao više patriotsko-istorijskih romana i pripovedaka, koji su se sviđali ondašnjoj srpskoj publici, ali koji prema kritičarima nemaju prave književne vrednosti.[traži se izvor od 01. 2010.] Takvi su romani: „Đurađ Branković“, „Kraljevska snaha“ i nedovršeni „Deli - Bakić“; pripovetke: „Krv za rod“ i „Manzor i Džemila“. Mnogo je obimniji i znatniji njegov rad na socijalnom romanu. On je tvorac realističkog društvenog romana kod Srba. Najbolji su mu romani: Čudan svet, Vasa Rešpekt, Večiti mladoženja, „Stari i novi majstori“ i poslednji i najobimniji „Patnica“. I u ostalim svojim romanima i pripovetkama Ignjatović slika savremeni život srpskog društa u Vojvodini, ali u njima, pored realističkog prikazivanja, prevlađuje humoristički i avanturistički elemenat, osobito u romanima „Trideset godina iz života Milana Narandžića“ i „Trpen spasen“ (nedovršen, u „Srbadiji“, a prerađen u dramu „Adam i berberin“).

    Zadužbina Jakova Ignjatović

    Zadužbina Jakova Ignjatovića (mađ. Jakov Ignjatović Alapítvány) osnovana je na inicijativu najuglednijeg srpskog književnika u Mađarskoj Stojana D. Vujičića 5. jula 1988. godine (na dan stote godišnjice smrti Jakova Ignjatovića) u Budimpešti. Osnivači ove Zadužbine bili su srpski intelektualci koji žive u mađarskoj prestonici: Stojan D. Vujičić, Radomir Lastić, Predrag Stepanović, Petar Milošević i Olga Obrenović. Cilj Zadužbine Jakova Ignjatovića je negovanje viševekovne kulturne i duhovne tradicije Srba u Mađarskoj.

    Svake godine se 8. decembra na dan rođenja Jakova Ignjatovića dodeljuje povelja Zadužbine sa medaljom (rad akademskog vajara Nebojše Mitrića).

    Prvi predsednik Zadužbine bio je Stojan D. Vujičić. Posle Vujičićeve smrti, od 2002. godine na čelu Zadužbine Jakova Ignjatovića nalazi se Radomir Lastić. U periodu između 2002-2004 predsednik kuratorijuma bio je Milan Stepanov, a od 2004. godine ovu funkciju obavlja Dragomir Dujmov.

    Počev od decembra 2003. godine Zadužbina potomaže izlaženje lista Neven, priloga Srpskih narodnih novina u Budimpešti.

    › Izvor ‹
    Wikipedia
    Izmenjeno od: tasana; 21.11.2015 u 11:00.

  2. Sledeći član je izrazio svoju zahvalnost na ovom postu i time podržao autora Tikilimikili:



Informacije teme

Korisnici koji pretražuju ovu temu

Trenutno je 1 korisnik(a) koji pretražuje(u) ovu temu. (Članova: 0 - Gostiju: 1)

Oznake za ovu temu

Ovlašćenja postavljanja

  • Vi ne možete postavljati nove teme
  • Vi možete postavljati odgovore
  • Vi ne možete postavljati priloge
  • Vi ne možete menjati vaše poruke
  •  
Vreme je GMT +1. Trenutno je 04:09.
Pokreće vBulletin®
Autorsko pravo © 2020 vBulletin Solutions, Inc. Sva prava zadržana.
Srpski vBulletin prevod: Nicky
Image resizer by SevenSkins

Forum Modifications By Marco Mamdouh

Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.1